sábado, 23 de abril de 2011

Maldito chicle!

Normalmente, mientras estoy en la oficina, mastico un chicle de menta sin azúcar. Me ayuda con los nervios y el estrés.

El Director General es alguien a quien es mejor no cruzarse por los pasillos, ya que observa críticamente cualquier conducta.

Y ahí voy yo, por los pasillos, masticando mi chicle y tarareando una canción, camino a recepción, cuando al girar la esquina, entre tarareo y tarareo se me cae el chicle frente al Director, que ve como lo cojo al vuelo contra mi pecho y, sin saber qué hacer en esa situación, lo vuelvo a meter en mi boca, sonrío, digo "Bon dia" y sigo caminando lo más rápido posible, vaya a ser que además de su ceño fruncido, diga su opinión sobre lo que acaba de ver...

domingo, 22 de marzo de 2009

Estado

Cuando llevas días sin descansar bien por los motivos que sean, todo se ve más oscuro o es doblemente mejor. Lo malo es que normalmente empeora y te molesta todo, te duelen cosas porque le das más vueltas y, a veces, ignoras otras de puro agotamiento.

A veces todo parece tan monótono, un sinsentido que hace que te preguntes si toda tu vida va a ser así, si no vas a hacer nada que perdure, si no conseguirás esa casa con la que sueñas desde pequeña, o lograrás ese estado de "felicidad" con el que todos soñamos, que se te hace duro levantarte e ir a trabajar como cada día, sabiendo que será un día más  y que luego volverás a casa, te irás a dormir, y habrá pasado otro día de tu vida sin haber hecho nada importante. O gratificante, que es peor. Por eso Revolutionary Road es una peli tan dura, como siempre digo.

Es mejor no pensar en todo lo malo, no pensar en lo que no puedes hacer, sino en todo lo que tienes. En que puedes ir a trabajar y volver a tu casa a dormir. Que muchos querrían eso. E intentar hacer lo que te guste, sonreir cada día, ser positivo y mirar adelante pensando que mañana será otro día, y puede que mejor que el de hoy.

Es complicado en muchas ocasiones, pensar así. Pero para llegar a algo, hay que empezar por uno mismo. Y hay que intentar estar bien hoy, para llegar a estar mejor mañana.

Y seguramente esto es más autoconvencimiento que explicación, pero siempre va bien escribir para auytentar demonios. 

Así que leeré esto mañana, a ver si el día ha mejorado, aunque sea un poquito.

martes, 6 de enero de 2009

La abuela


Sentada en la parte trasera del bus, de vuelta a casa, pensando en que se acercan ya los Reyes, se sienta a mi lado una niña y su abuela. La niña no deja de moverse, lo que provoca que no deje de temblar el asiento, cosa que me hace suspirar y recordar la poca paciencia que tengo con los niños, algo preocupante... Y entonces la abuela habló.


-Mira que te queda bonito el tanga... Te abriga, cariño?


Intento no desviar la mirada de la calle, pero mis ojos se ponen como platos.


Cómo?? Pero qué pregunta es esa? Pero qué comentario es ese??


Miro a la niña, que debe tener unos 6 o 7 años y vuelvo a mirar a la calle.


Hay comentarios que te hacen tener aún más frío en un día como hoy.

Remember

La noche de Reyes volvimos a Razz, después de casi un año sin haberlo pisado (aunque ya lo tenemos más que pisado en todos estos años) y vimos a Manu, Luis y a Dani, recordando cómo estaba todo y lo poco que había cambiado...
Agradecimos que hubiera menos gente de la que recordábamos (motivos de más por el que dejamos de ir) y visitamos la sala pop, bailamos y reímos con todo en general.
Por mucho tiempo que haga que no vamos, no nos sentimos extraños allí.
Y esa noche llegaron los Reyes cuando no estábamos en casa y fue genial! Uno de los mejores días del año, a mi opinión. Vuelvo a ser una niña y disfruto como nunca.
Ojalá creyera en ellos como cuando era pequeña... Eso sí que era felicidad.

martes, 7 de octubre de 2008

Noche de Chicas


El sábado pasado hicimos Noche de Chicas y nos fuimos, mis Niñas Freak y yo, a bailar.
Antes quedamos en casa de San para cenar y cuando llego me las encuentro haciendo un test para las clases de Txeta.
Pedimos chino y se nos hizo tarde.
Tanto, que coincidimos con los niños, que venían del partido del Barça. Y muy contentos, claro, después de la goleada!
Cogimos el metro y fuimos al Louise se Va a bailar, o eso creíamos.
Me dolía la barriga de lo que llegué a reir. Porque mis amigas están locas. Ellas. Yo no, claro.
Entre San con el paquete de tabaco colocado y bailando como Michael Jackson (no especificaré lo que significa el paquete colocado...) y los personajes que hay por allí, fue una noche estupenda.
Pero domingo y lunes los he pasado enferma perdida. Dolores por todo el cuerpo, fiebre... Hemos perdido el ritmo!
Qué lastimica, de verdad. Salgo una noche y no me aguanto al día siguiente.

jueves, 2 de octubre de 2008

La Espera


La espera se hace eterna y las dudas se apoderan de mí.
La ausencia de palabras crean nervios y suspiros.
Seguiré esperando, seguiré intentando mantener la esperanza.
¿Quién sabe?

jueves, 18 de septiembre de 2008

True Blood


Sólo llevo el primer capítulo. Hoy veré el segundo. Pero si es como el primero, podré decir que estoy enganchada a otra serie.
Y eso que es de vampiros! Pensaba que sería una serie más, sin nada importante ni diferente pero he de decir que está muy bien pensada.
Viven entre nosotros, aunque ellos puedan tener más de 300 años. 
Y la camarera es importante... Ni humana ni vampiro, tiene un poder especial. ¿Pero qué es?

Ya tengo ganas de ver este segundo capítulo y asegurarme que es lo que parece.



lunes, 15 de septiembre de 2008

¡Felicitats dobles!

Hem tingut uns dies d'aniversaris.

Dijous vam celebrar l'aniversari de l'Anna, germana del Guillem amb un dinar d'allò més bo a casa seva, un cafetó i els regalets amb pastís! Va anar molt bé!

I aquest dissabte el del nostre nebot, el Gael, que ja feia 4 anyets!
És tot un bitxo... I ell estava tan content per ser el centre d'atenció que no va parar quiet en tota la tarda!
Això sí, com t'arribes a riure amb ell...

Des d'aquí, felicitats a tots dos! L'any que ve ho tornem a celebrar, eh?

miércoles, 10 de septiembre de 2008

Dana malaltona


Divendres tenim visita al Veterinari.
Serà un show en tota regla.
No us podeu imaginar el que és portar la Dana al Veterinari. De veritat.
Tirarà cap a totes bandes, es pixarà, cagarà, tremolarà... Ella ho passa fatal. I jo també, només de veure-la. Que pixi, cagui o el que faci m'és bastant igual. És el que pot passar amb un animal. Però que tremoli i tingui tanta por... Em desespera.
He advertit la noia dient-li tot el que segurament passarà i m'ha donat hora a les 19hrs, perquè no em trobi ningú. Millor. Perquè a sobre intentaran mirar-la, i això serà feina impossible.
Però bueno. Intentem que la mirin sense sedar-la, a poder ser, i a veure si es pot.
Espero que no sigui res i amb una medicació se li passi. 
Tot sigui per la Dana.

sábado, 6 de septiembre de 2008

Quiero cambiar

Un día te despiertas y piensas qué estás haciendo con tu vida.
Trabajas en una oficina que te da cada día más trabajo pero no te valora.
Cobras muchísimo menos de lo que mereces, y trabajas del doble de lo que deberías.
Te agobias sólo de pensar en irte de viaje por el dinero que supone.
Piensas en meterte en una discoteca y te falta el aire sólo de imaginar que no podrás moverte de lo llena que estará y el calor que pasarás.
Sonríes mucho menos que antes y te pasan desapercibidos momentos especiales.

Y entonces reaccionas. Con legañas en los ojos y la fuerza de quien aún no acaba de despertar y ser consciente del mundo, decides cambiar. Dejar tu trabajo y buscar otro que te dé mayor calidad de vida.
Porque quieres irte de viaje y disfrutar del relax de no hacer nada.
Porque quieres darte cuenta de esos momentos, frases, silencios que tan importantes son.
Porque quieres sonreír como antes y no estar siempre nerviosa.
Porque quieres ir a mirar pisos de compra el año que viene y tener tiempo para poder hacerlo.

Así que en octubre, si todo va bien, empezaré en otro trabajo. Aunque eso suponga ser "la nueva". Intentar encajar en un grupo ya formado. Cobrar menos y volver a aprender de cero.
Sé que cuando sea viernes llegaré a casa, abrazaré a Guillem, y podré disfrutar del fin de semana sin pensar en nada más.

Supongo que todo lleva su tiempo y a mí me ha costado más que a otros despertar y decidir cambiarlo todo. Pero más vale tarde que nunca.

Se acerca un cambio...



martes, 2 de septiembre de 2008

Movicholo


Es que no puedo con este anuncio. Me supera.

La canción, el dibujito, y la imagen de cholos y cholas pensando "ei, mira lo que le he mandado a la pava esta, seguro que lo flipa"
Es que me supera.

Un conejo abrazado a una zanahoria cantando "caricias, besos y mimitos. Eres tú mi peluchito"

¿Se puede ser más gráfico?

Repulsivo.

jueves, 28 de agosto de 2008

God of War


No puedo esperar...

¡Lo quiero ya!

martes, 26 de agosto de 2008

El Sol No Brillará Nunca Más

El otro día dieron por la tele un especial de La Casa Azul y, obviamente, lo vi.
Salían todos sus vídeos mezclados con algunos otros de grupos nacionales (no sé si habría alguna relación con Guille, seguro que sí) y me pasé sonriendo todo el tiempo que duró el programa.
Mi favorito, El Sol No Brillará Nunca Más, sin duda. Unos detalles fantásticos muy pop, como los colores, el detalle de la silueta de la chica con el zapato casi caído cruzada de piernas, la fiesta en casa con luces de colores, su ropa... Fantástico de verdad.
Pusieron su último vídeo, Esta Noche Cantan Para Mí, y he de decir que me decepciona bastante. Lo había visto antes, en el MySpace del grupo, y no me gusta nada que en el mejor trozo de la canción, en el que canta y grita que el dolor no volverá jamás, él sale en un cochecito de Scalextric vestido como en su vídeo de La Revolución Sexual. No puede salir así haciendo eso precisamente en ese trozo. Es mucho más importante que todo eso. 
A mí me hace sentir que todo puede mejorar, que lucharé por no volver a llorar, que puedo ser más fuerte que todo lo que me hace daño. Y Guille corriendo por un Scalextric no me lo demuestra...
Aun así, sigue siendo mi amadísimo Guille, el mejor, el que más me hace sentir, que me revuelve por dentro y hace que sus letras lleguen mucho más allá de lo que puede parecer.

Os dejo el mejor vídeo que tiene, a mi gusto. Si es que sólo puedo sonreir...


miércoles, 20 de agosto de 2008

Horror en Sueños

Esta noche he soñado con Dana, mi perra.
Ha sido horrible, una pesadilla horrorosa.
Me he despertado muy mal, sin poder borrar las imágenes del sueño de mi cabeza.
Mientras me tomaba el café miraba a Dana y me tenía que contenter para no lanzarme a llenar de besos y abrazos a mi perrita...
Aunque me he despedido exageradamente cariñosa (y eso que con ella ya lo soy a todas horas) y nos hemos quedado con rato abrazadas, bien quietas...

Ya es casi la hora de comer y de vez en cuando me vienen las imágenes a la memoria.

Pero yo me pregunto... ¿¿Qué es lo que me pasa con los sueños últimamente??

¿Por qué no puedo tener un sueño agradable para variar?

jueves, 14 de agosto de 2008

Quiero volver...


He soñado que en una especie de excursión en el campo, veía de lejos a mi amiga Sara. Una amiga de mi infancia, con la que estuve desde párvulos hasta BUP y con la que viví muchas cosas.


La veía y no me lo podía creer. Decía su nombre a gritos, agitaba mi mano y ella estaba como yo, sonriendo y corriendo hacia mí. Cuando nos encontrábamos, una delante de la otra, cogiéndonos por los brazos, nos preguntábamos cómo iba todo, qué cambiadas estábamos... Y, de repente, nos abrazamos como locas, como si no quisiéramos dejar escapar el momento del reencuentro y, sin haberlo planeado, nos poníamos a llorar desesperadamente.


Sólo sentía que lo necesitaba, que tenía que llorar, berrear, dejar salir toda la pena que hacía que mi corazón pesara el doble.


Sara me miraba, con lágrima en los ojos y me preguntaba: Y tú, por qué lloras?

No lo sé , contestaba yo.

Pero las dos sabíamos por qué estábamos llorando y por qué no podíamos parar.


Quería volver a ser una niña y que mi única preocupación fuera salir al patio del colegio y pensar en qué canción cantaría con Sara ese día. Quería volver a ser feliz.


Y mientras lloraba, dejando toda mi pena en las lágrimas que caían en la tierra, me daba cuenta que no podía volver atrás, pero sí podía intentar mejorar mi vida.


Porque la pena que he sentido esta noche ha sido demasiado abrumadora.
Y no quiero volver a sentir algo así. Nunca.

miércoles, 13 de agosto de 2008

Wall - E




Ta Dáh!



miércoles, 30 de julio de 2008

De Ratones y Hombres


Siempre critico la publicidad en la tele, no puedo evitarlo. No puedo creer que hagan anuncios tan penosos y con tan poca gracia. Guillem siempre se ríe porque no puedo callarme y suelto frases y quejas cada vez que veo uno tan absurdo que debo decir algo.

Todo es porque me gusta la publicidad. Me gusta ver un anuncio bien hecho, con gracia, y donde han pensado más de dos minutos en hacerlo, cosa que cada vez veo menos.

Hoy, estreno etiqueta, tanto para criticar como para elogiar.

Y debo empezar con uno que vi ayer, que me dejó sorprendidísima.

Se ve una casa, un comedor, una cocina. Y se oye una voz que dice: "Estás harto de ver hormigas, mosquitos, cucarachas y ratones paseando por tu casa?"

Vamos a ver. Si ves ratones en tu casa de forma habitual, tienes un gran problema. O vives en un vertedero o tienes el síndrome de Diógenes. O es que es habitual tener ratones merodeando por casa y saludarlos por la mañana?

Lo peor es que mientras se oía esa voz, se veían ratones pululando por el mármol de la cocina, como Pedro por su casa. Claaaaaaaaaaaro. Si eso es lo normal!

No sé ni cómo se llama el producto que anunciaban, de lo sorprendida que me quedé. Y se supone que la publicidad debe hacerte recordar el producto para que lo compres, no? Pues eso.

martes, 29 de julio de 2008

Oskar Freak



Ayer fue el cumpleaños de Oskar, nuestro amigo Freak por excelencia.
Pero actualicé de buena mañana y no soy persona tan pronto...

Así que hoy, aunque un día tarde, le dedico el blog. Para felicitarle y agradecerle todas las risas que nos da cada vez que nos vemos. Todo lo que nos hace reir y la sensibilidad que nos muestra cada día.

Le conocí en Razz, por ser amigo de Guillem. Aunque tardamos algún que otro año en hablar de verdad e incluso salir de fiesta! Aún recuerdo la primera vez que vino a vernos pinchar y cómo le decía a Guillem: Quin detall, no, el teu amic? Ens ha vingut a veure ell sol! Què maco!

Y así estamos. Contando siempre con nosotros y nosotros con él para hacer cosas juntos.

Porque nuestro amigo Freak lo merece.

Felicitats, Oskar!!!!

lunes, 28 de julio de 2008

Recuerdos


Este sábado pasado volvimos a estar las 4 juntas, como hacía tiempo que no estábamos.
Y volvimos a bailar como locas, haciendo el tonto y riendo sin parar mientras lo hacíamos.
Nos conocimos en el parque, paseando a nuestros perros y en poco tiempo, decidimos que teníamos que quedar fuera de allí, aunque lo de bajar al perro se convirtió en una hora de paseo al día, sentadas en los bancos que aún habían, fumando y contándonos de todo.
Cada fin de semana elegía una. Cuando me tocaba a mí íbamos a Marina, pero también pasamos por Arena, Túnel... Hicimos casi de todo y en todos los ambientes!
Nos hemos alejado bastante, cada una tiene su ambiente y su vida, pero una vez de vez en cuando, nos reunimos y tomamos un café y charlamos de volver a quedar, de cómo nos va todo y recordamos anécdotas.
La boda sirvió para que recordara más tiempo y ellas también, y nos lo decíamos. Fue bonito.
En la foto estoy con Anna y Aina. Marta no está, es que ella fue la novia...
Felicitats, Marta!

martes, 22 de julio de 2008

Me Rodea el Silencio

Me rodea el silencio, mudo y calmado.
Un silencio tosco, frío y nervioso.
Presiento cómo las sombras de mis temores me rodean...

Tiendo una cuerda sobre el vacío y pongo en vilo mis pasiones.
Soy la equilibrista de la vida. Soy la trapecista del amor.
De lado a lado, sobre la niebla y en picado.
Juego con mi suerte, temiendo perderla, rozando el suelo.
Y pese a todo, sonrío...

Una sonrisa viva cubre unos ojos llorosos,
ocultos entre la maleza que los sentidos no pueden percibir.
Apuesto mis deseos y barajo, sin saberlo, los de los otros,
los otros jugadores.
Las víctimas o villanos de la partida.

Liberando los sentidos, escondiendo la pasión tras los susurros.
Hojas secas, el silencio...
Una pisada, la traición, el amor.

Resuenan en la nada los tambores del ensueño.
Caen los ojos, sube el cielo,
y detrás, la tentación...

Victoria Gómez